We wonen nu net een paar weken in het mooie en leuke Musselkanaal, net nog in Groningen en 250m van Drenthe.

Wat is het heerlijk om te zijn terug gekeerd in Nederland. Nederlanders mogen dan soms mopperen maar na 18 jaar in Duitsland te hebben gewoond zie je pas wat een prachtig land Nederland is.

Die gestresste Duitsers vaak in een groep, soms bejaard soms lagere school met of zonder begeleiding en alles ertussenin. Fietsend met hun reflecterende vesten en helmen door de straat waar 3x per uur een auto rijdt. Beginnen als kalkoenen te schreeuwen omdat er een auto nadert” AUTO, AUTO, AUTO!”

En dan hier in Nederland, waar een fietser met iemand op de bagagedrager boven het voorwiel tussen het verkeer door laveert, toch ongekend.

Duitsland waar een aanvraag op de stapel blijft liggen omdat er een vakje niet is aangevinkt. Niemand die op het idee komt even te bellen, het is niet hun pakkie aan. En als je er over bel krijg je steevast een geïrriteerd persoon aan de lijn en moet alles opnieuw.

In Nederland krijg je vaak in no time een email of telefoontje en is het opgelost nog voordat het een probleem is. En dan al die apps op je telefoon. Ik regel nu van de telefoon aansluiting tot nieuwe stomazakjes met een app, ongekend..

Wildvreemde mensen die een praatje beginnen op straat of in de winkel. Bestuurders die even hun hand opsteken als ze voorrang krijgen bij een wegversmalling. Wat hebben we dat gemist.

Hulpverleners die je helpen en met je meedenken, dat lijkt vanzelfsprekend maar dat is het niet. In plaats van een autoritair figuur die duidelijk laat merken dat hij/zij/het de dienst uitmaakt (wat achteraf niet zo is). Gewoon een vriendelijk persoon die samen met jou tot een goede oplossing komt. En bij binnenkomst vrolijk zegt “hé Jaap, ik heb je website gelezen”, dat is Nederland, dat heb je echt nergens ter wereld.

Alle aanvragen zijn ondertussen gedaan, onder andere voor een spraakcomputer van KMD en een andere rolstoel.

Mijn situatie verslechtert toch wel dermate dat het een spraakcomputer met oogbesturing wordt. Een rolstoel die beter past en mijn hoofd, nek en benen beter ondersteunt en een verstelbare rugleuning, want ik zit er ondertussen heel wat uurtjes per dag in. Hopelijk kan ik er van de zomer ook lekker buiten gebruik van maken.

De PLS heeft me aardig in de tang, alsof er langzaam maar zeker steeds meer zand tussen mijn tandwielen komt. We hadden de hoop dat het na de verhuizing nog iets zou gaan verbeteren. Maar het tijdperk van iets verbeteren na rust lijkt voorbij.

Ik gooi een gehaktbal in de koekenpan, ondertussen loop ik met de rollator naar de tafel met het bestek. Bij terugkomst is mijn gehaktbal verbrand. Ik was te lang onderweg, ook de rollator wordt langzaam verleden tijd. Toegeven en inzien dat het niet meer gaat, valt niet mee. Nu moeten we proberen om de geur van verbrande gehakt uit de gordijnen en rolstoel te krijgen.

Maar ondanks dat zijn we gelukkig. We zijn weer Nederlanders tussen de Nederlanders. Nederland waar iedereen gelijk is en waar het woord autoritair wat mij betreft geschrapt mag worden.

Bedankt Nederland, het is fijn om weer thuis te zijn.

[tot de volgende]