Op 2 oktober 2025 schreef ik dat wij ons huis op Funda hadden gezet in verband met de prognose van mijn ziektebeeld. Het is nu 4 februari 2026 en ik ben door alle ontwikkelingen er niet meer aan toegekomen om even op mijn blog te schrijven. Sjonge sjonge wat een rollercoaster, ruim 4 maanden van de ene emotie naar de andere. Wat op het ene moment helemaal zeker en helder leek, was op het volgende moment chaos.

Ons huis in Duitsland was in no-time verkocht aan hele leuke en lieve mensen die ons werk wel een beetje voort wilden zetten. Natuurlijk helemaal naar eigen inzicht en willen van alles veranderen, maar ze hebben de zorg voor onze pony Wesley en drie katten overgenomen. Wesley is ondertussen helemaal verliefd op de pony van de nieuwe eigenaren en de katten zijn nog steeds in hun vertrouwde omgeving en helemaal gelukkig.

Het was volgens de makelaar normaal dat we eerst ons huis zouden verkopen en dan iets anders gingen zoeken. Maar door mijn situatie kunnen wij ons niet veroorloven om tijdelijk zonder huis te zitten. Daarom besloten wij om te proberen de aan- en verkoop zoveel mogelijk synchroon te laten verlopen in overleg met de kopers van ons huis en de verkoper van ons nieuwe onderkomen. En tot ieders verbazing is dat heel goed gelukt. De enige die roet in het eten probeerde te gooien, een stok tussen de spaken probeerde te steken was een Duitse bank waar wij onze hypotheek hadden afgesloten. Bijna 5 weken na de betaling werd eindelijk de bevestiging verstuurd dat ons Duitse hypotheek was afgelost. Omdat we zonder de brief niet aan onze verplichtingen van ons nieuwe huis konden voldoen was dit wel even een dingetje. Met behulp van familie en een begripvolle makelaar is het allemaal toch goed gekomen.

Maar ja dat is Duits, eerst tegenwerken totdat ze van hogerhand een “standje” krijgen en dan vervolgens poeslief excuses aanbieden en opeens niet begrijpen waarom het zo lang duurde. Om vervolgens alle andere partijen de schuld te geven, moedeloos wordt je er van. Voorbeeld hoe het in Duitsland werkt, gisteren belde Wendy voor mij met de Duitse net beheerder. Want ook al hebben de nieuwe eigenaren een energie aanbieder dan wil dat niet zeggen dat de netbeheerder op de hoogte is van onze verhuizing. Natuurlijk vraagt de helpdeskmedewerker aan mij of Wendy het woord voor mij mag doen, dat is logisch. Maar het kon niet geaccepteerd worden want ik was vergeten om het bedrag op de afslag te noemen. Na mijn geboorte datum, naam, adres, postcode en instemming was ik vergeten om 17 euro 53 te zeggen, en het kost al zoveel moeite.. Maar goed Wendy hield de telefoon voor me en zei “zeg even 17 euro 53” hé hé geaccepteerd, regels zijn regels.

Maar goed na alle onzekerheid hadden we met de kopers van ons huis afgesproken dat de verhuizing op 9 januari 2026 zou plaatsvinden. Het was nog een hele onderneming om alle hulp- en verhuisbedrijven op één lijn te krijgen. Want alleen zo kon de zorg voor de pony en de katten continu doorgaan.

Misschien kunt u zich nog herinneren wat er op 9 januari 2026 aan de hand was, namelijk code rood wegens sneeuwval en gladde wegen. Op 7 januari belde de verhuizers dat het vrijdag de 9e niet door kon gaan, paniek. Wendy is alles en iedereen gaan bellen maar het was al laat, dus op 8 januari konden we pas de makelaar en de notaris bereiken om te vragen of er met de datum geschoven kon worden. En twee uur later zaten we met de hond wat spullen en de rolstoel in de auto op weg naar de notaris in Nederland. Alle betrokkenen waren zo flexibel geweest met hun afspraken te schuiven. Het resultaat was dat we ‘s avonds op 8 januari 2026 om 23:45 de verhuizers gedag zeiden en we met alle spullen, hond en katten in ons nieuwe huis in Musselkanaal zaten.

Dankzij de hulp en flexibiliteit van familie, vrienden en de pro’s was het allemaal gelukt. Op die doos van een niet nader te noemen Duitse bank na, want die had nog tot de laatste dagen van januari nodig om een brief op de post te doen.. Ondertussen wonen we nu bijna een maand in ons nieuwe oude huisje (101 jaar oud) wat vroeger een hengelsport winkeltje is geweest. We hebben leuke buren en een relaxte huisarts en alle aanvragen voor de zorg zijn inmiddels de deur uit. Nu moet de rust een beetje terugkeren in ons leven.

Tijdens ons 18 jaar verblijf in Duitsland lijkt het wel of we onder een steen geleefd hebben, we vallen van de ene verbazing in de andere. Nederlanders zitten vaak te mopperen over hoe lang alles duurt en hoe moeilijk alles is, maar geloof me, als je in Duitsland hebt gewoond gaat hier alles heel snel. De hulpverleners nemen contact met elkaar op, zo heeft de ergotherapeut al contact gehad met de gemeente. Alle instanties weten automatisch ons nieuwe adres, dat gaat automatisch na het inschrijven in de gemeente. De assistente van de dokter koppelt even terug over de stoma spullen en nog veel meer, in vergelijking met Duitsland is Nederland een piekfijn geoliede machine. Zo hadden we op de dag van de verhuizing gelijk een internetaansluiting van de KPN maar omdat we ook al twee mobiele telefoons hebben leek ons een vast nummer overbodig. Een week later werd ons duidelijk dat een vast nummer toch handig zou zijn. Ik zet het aan op de KPN app en nog voordat we de telefoon in de laatste verhuisdozen hadden gevonden werkte de telefoonaansluiting al. Dat is toch ongelofelijk, en nu hebben we overal apps voor op onze telefoons. Van de zorgverzekering, stomamateriaal, dieetvoeding, internetaansluiting, telefoon, afvalwijzer, ziekenhuis tot het revalidatiecentrum, alles via een app. En de apps zijn in vergelijking met Duitsland van een zeer hoge kwaliteit, je kunt er ook echt iets mee.

Het stroomlijnen van de zorg lijkt bijna automatisch op gang te komen en dat was ons hoofddoel van de terugkeer naar Nederland. Mijn spreken wordt steeds moeilijker, binnenkort heb ik een passing voor spraakondersteuning, dat was niet mogelijk toen we in Duitsland woonden. Ik kijk er heel erg naar uit om een betere rolstoel te krijgen. De elektrische rolstoel die ik nu gebruik, hebben we zelf aangeschaft omdat de aanvraag in Duitsland heel erg lang duurde om vervolgens een onbruikbaar ding op de stoep te krijgen. De eerste tijd voldeed onze zelf aangeschafte rolstoel prima maar het rechtop houden van mijn hoofd wordt steeds lastiger en pijnlijker. Het zitten wordt zwaarder en het opstaan uit de rolstoel wordt ook een probleem dus ik ben benieuwd of daar verbetering te behalen valt. Ons nieuwe huis leent zich bijzonder goed voor een rolstoel, de deuren zijn breed de douche en WC zijn ruim en we hebben een enorme woonkamer. Onze woonkamer, eetkamer, keuken en mijn bureau bevinden zich allemaal in één grote open ruimte en daarnaast ligt onze slaapkamer, gewoon perfect.

Natuurlijk mis ik het grote grondstuk en de grote schuur met de pony's die we in Duitsland hadden. Maar eigenlijk kon ik er de laatste jaren niets meer mee. Ik moest alles aan Wendy en anderen overlaten. Ik kon alleen een beetje mee rijden op mijn scootmobiel. Daarom weet ik niet goed wat ik nou mis, is het de enorme tuin en schuur of zijn het de dingen die ik niet meer kan… Het gekke is, toen we 18 jaar geleden in Duitsland gingen wonen, was de rust, de natuur en de stilte heerlijk. We hadden zelf een druk bestaan met veel dieren en twee kleine kinderen. Maar de laatste jaren zijn we met z'n tweeën en ik zit veel in huis, vooral in de winter. Door het raam zag ik in de verte vaak wat reeën en af en toe een auto. Dat lijkt mooi, maar daar word je heel eenzaam van. Nu wonen we aan een drukke weg, aan de overkant is een bushalte en in de zomer varen er bootjes door het kanaal. De eerste keer dat ik in de kamer zat werd ik heel emotioneel omdat ik het gevoel kreeg weer deel uit te maken van de Nederlandse samenleving,
het is fijn om weer thuis te zijn…

[Tot de volgende]