Ja, het is soms een beetje veel aan het worden.
Langzaam wordt alles steeds moeilijker, het lopen, praten, slikken en mijn armen bewegen. Onlangs werden we door diverse zorgprofessionals gewezen op het feit dat ik (wij) over mijn levenseinde na moeten gaan denken. Daar heb ik in de blog ”Hoe ver moet je gaan?” over geschreven. Daarover nadenken gaat met ups en downs en komt op de gekste momenten naar boven. Meestal kan ik het wel relativeren maar wanneer ik erg moe ben dan lukt dat niet meer. Logisch gevolg is dat ik in een behoorlijke dip terecht kom. Dan ben ik verdrietig en soms heel even ontroostbaar, dan is het de hoogste tijd om rust te nemen en te praten. Niet dat ik moe ben van het werk of zware klus, eten koken en douchen op één dag is vaak al te veel.

Maar ook de emoties van de afgelopen weken eisen hun tol. We willen (moeten) terug naar Nederland vanwege de zorg en de Mega goede Nederlandse ALS teams. Dat wil zeggen dat mijn dochter die al voor 99% bij haar vriend woont al haar spulletjes nu echt heeft verhuisd. Haar twee paardjes zijn verhuisd naar een ander onderkomen en helaas kon onze shetlander niet met ze mee. We ruimen alvast spullen op en bereiden ons een beetje voor op een eventuele verhuizing.

Maandag kwamen de eerste serieuze geïnteresseerden voor ons huis, Wendy had alles keurig aan kant en dan is het wachten op de makelaar. Ons huis waar we alles aan gedaan hebben om het tot ons droomplekje te maken hebben we uit handen gegeven. Vreemde mensen in ons huis die alles bekijken en er een mening over hebben. Het is zenuwslopend om weg te moeten van je huis en af te moeten wachten. Wij waren met de auto en de hond even een stukje gaan rijden, Wendy heeft even gewandeld met Meadow (onze Akita) terwijl ik in de auto nog even een foto op het Instagram account van Meadow zette.
Ondertussen veranderde het prachtige windstille en zonnige herfstweer in een donkere onweersbui.

Daar zaten we dan met z’n drieën in de auto te wachten tot we weer naar huis mochten. Wendy wist een goed plekje waar we op ruime afstand naar ons huis konden kijken. Zo konden we een beetje in de gaten houden of we weer terug konden. De geïnteresseerden vonden alles heel mooi maar het huis net iets te klein. Ondertussen kijken wij of we een huis kunnen vinden in de regio Oost Groningen zodat de reis naar het revalidatiecentrum in Haren wat korter wordt, en we optimaal gebruik kunnen maken van de Nederlandse zorg. Voor mij is een slaapkamer en badkamer beneden wel een vereiste. Maar ook onze pony Wesley moet mee dus een beetje grond is ook een must.

We kunnen nu nog niet echt beslissen maar tijdens het zoeken naar onze volgende woning wordt ik geconfronteerd met het machteloze gevoel dat ik deze keer alles aan anderen moet overlaten. Alles wat ik ooit heb opgehangen en wat mee moet, moet er door iemand anders afgehaald worden. Alles wat ik ooit met mijn vader van Noord-Holland naar Duitsland heb gebracht, moet nu door anderen naar ons volgende huis gebracht worden. We bekijken huizen op internet en verkennen de omgeving met Google maps en Streetview. Dat is aan de ene kant leuk en spannend maar ik krijg ook een knoop in mijn maag als ik zie dat de tuin gedaan moet worden en een hek geplaatst moet worden wanneer wij daar zouden gaan wonen. Hier heb ik dat allemaal zelf nog gedaan, het beeld dat ik voor me had heb ik zelf gerealiseerd, en nu moeten we het allemaal laten doen.

De meeste pijn die dit oplevert, is de reden van de verhuizing en de toekomstverwachtingen. De vorige keer gingen we verhuizen omdat we iets op wilde bouwen, iets voor onszelf. Een omgeving waar de kinderen opgroeien te midden van de natuur in vrijheid en omringd door dieren. Deze keer moeten we verhuizen omdat ik PLS heb en niet meer in staat ben om samen met Wendy de boel te onderhouden, het is te groot. Ik ga gestaag achteruit in mijn kunnen waardoor ik naar verwachting meer en meer zorg nodig ga hebben en dat is nu eenmaal beter geregeld in Nederland. We hebben ook gewoon meer rust nodig om samen te werken aan mooie herinneringen en dat kan wat ons betreft alleen in Nederland met de juiste ondersteuning. Soms krijg ik, op momenten dat ik niet lekker in mijn vel zit, het idee dat de aftiteling gaat beginnen, en een ander moment vergeet ik even dat ik ziek ben. Maandag deed ik het raam van de auto open en wilde nog snel iets zeggen. Wendy zei later, het ging niet hè. Nee, ik kwam niet verder dan een naam en het handgebaar voor “laat maar”.

Ondertussen krijgen we van de makelaar te horen dat ons huis op Funda staat, er zijn al weer mensen die willen komen kijken. Deze keer moeten we helaas verstek laten gaan, wij zijn altijd thuis maar ik moet eens per zes weken of twee maanden naar het revalidatiecentrum en deze mensen kunnen alleen op het moment dat ik een afspraak heb. Normaal zou de makelaar het dan zelf kunnen doen maar Meadow is geen goede gastheer als wij er niet zijn.

Volgende keer beter…

[tot de volgende]