Ik ben vanochtend wakker geworden!

De laatste weken waren hopeloos, het omgaan met je eigen vergankelijkheid en het voorbereiden voor wat er aan gaat komen trekt een zware wissel. De keuzes, de knopen die gehakt moeten worden en de onzekerheid, het is gewoon zwaar heel zwaar.

Van de week heb ik twee lampjes gewisseld in het achterlicht van de auto van mijn dochter. Iets wat ik nog niet zo lang geleden in het donker langs de kant van de weg even tussendoor deed. Nu moet ik met de scootmobiel naar de auto rijden en daar gebukt in de kofferbak de lamp uit elkaar halen en de gloeilampjes wisselen. Eigenlijk gaat het niet meer en mede door de verminderde coördinatie van mijn handen gaat het mis en valt één lampje ergens tussen. Het gaat langer duren dan gepland en nu moet ik al twee dagen met gevolgen dealen.

Vanochtend kwam ik daarom moeizamer uit bed en bleef nog heel even liggen. Ik pakte mijn telefoon en kwam een nummer tegen van Willie Nelson “still not dead”. Het gaat over het feit dat ze op internet hadden geschreven dat hij zou zijn overleden. Ergens halverwege zingt hij :

Don't bury me, I've got a show to play
And I woke up still not dead again today

En dat is precies hoe ik het leven altijd heb gezien, maar door alle tumult van de laatste weken was ik het gewoon even vergeten. Ik denk dat het een goeie is om te onthouden “ik ben wakker geworden, dus ik ben nog niet dood” en vervolgens lekker aan je dag beginnen, er gaat vast wel iets gebeuren vandaag.

Natuurlijk is het goed dat wanneer je toekomst er niet goed uitziet omdat je ziek bent geworden stil te staan en na te denken over hoe je het wilt gaan doen. Zelfs je eigen uitvaart regelen als je dat op prijs stelt. En er over praten met je naasten zodat die ook weten hoe of je er in staat en dat ook jij een idee krijgt hoe zij dit beleven. Dat is zwaar, emotioneel, moeilijk en verdrietig, je raakt uit het veld geslagen en zo ook je naasten. Maar er komt vroeg of laat een moment dat je denkt “ik ben wakker geworden dus vandaag ben ik niet dood”. En ook al is het maar een moment, ik denk dat het een soort berusting en aanvaarding is. Juist nu moet ik door met mijn leven en juist nu moet ik het beleven, iedere dag weer want ik ben vanochtend wakker geworden, ik ben er nog.

Maar ja dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want dan belt mijn vrouw tussen de middag. Ze staat bij de supermarkt en het koppelingspedaal van de auto ligt bewegingsloos op de bodem van de auto. Er staat nog een auto voor de deur maar ik kan niet meer rijden, dus een kennis gebeld die even langs gaat. Even zakt de moed in mijn schoenen, ik wil graag iets doen maar ik kan het niet.

De volgende dag kruipt de hond met zijn 50+KG door de heg en gaat doodleuk auto’s aanhouden. Vervolgens moet ik achter hem aan met mijn scootmobiel die volgas net zo hard gaat als de hond op een drafje. Ik kan zijn naam roepen en ik kan HÉ roepen maar verder niet dus ik luid toeterend met de scootmobiel op het zandpad om de hoek, “piep piep piep” de toeter maakt niet echt indruk op de hond die gefokt is voor de berenjacht. Omdat hij ook niet de beroerdste is, besluit hij na nog een keer te plassen dat hij meegaat naar huis. Na al dat roepen is het gedaan met mijn praten, tijd voor een kop koffie. Ach eigenlijk was het toch weer een leuk verhaal voor later en kunnen we er weer om lachen. Toch weer iets spannends beleeft vandaag, geen beren gezien de hond heeft zijn werk goed gedaan.

[tot de volgende]