Mijn vorige blog was heftig en zwaar. Nadenken over je levenseinde en hoeveel en wat voor ondersteuning ik acceptabel vind om in leven te blijven. Maar er komt nog meer op ons pad dat minstens net zo zwaar is en daar gaat deze blog over.

Voorheen maakte ik samen met Wendy iedere dag de drie stallen van de pony's schoon. En dan alvast vers water en hooi voor de avond of als het ging regenen. Twee pony's zijn van onze dochter en een shetlander van onszelf.

Hoe leuk ik dat ook vind en ik geloof heilig in het blijven bewegen, het gaat niet meer. Daarnaast hebben we bijna een halve hectare grond waar we een soort park van hebben gemaakt. Ons eigen park met oude en nieuwe bomen en veel fruit, en ruimte voor de pony's. Het onderhoud van de tuin en de verzorging van de dieren komt nu allemaal op Wendy haar bordje, en dat is veel, veel te veel.

Dan hebben we nog het probleem van de zorg. Om dit goed te regelen moet je eigenlijk in één land wonen, ingeschreven en verzekerd zijn. Ik maak graag gebruik van de zorg in Nederland, de benadering in alle opzichten past mij beter. Ik ben ook verzekerd in Nederland, voor heel veel zaken is dat in Duitsland absoluut geen probleem. Maar als je meer zorg nodig gaat hebben en je wilt gebruik maken van bijvoorbeeld een persoonsgebonden budget of je wilt iemand aanstellen als mantelzorger dan kan dat niet. Natuurlijk kun je wel hulp in huis en bij de verzorging krijgen maar geen extra financiële bijdrage. In Nederland wordt dit namelijk geregeld door de gemeente en in Duitsland door de ziektekostenverzekering.

Daarom zegt de Duitse verzekering dat je dat moet regelen met de Nederlandse verzekering. De Nederlandse verzekering zegt dat je het aan moet vragen bij de gemeente. Maar een Duitse gemeente zegt dat je het met de verzekering moet regelen, en zo is de cirkel rond.

Vanwege mijn toekomstverwachtingen, al het werk ,het verschil in de zorg en de mega lange wachttijden in Duitsland hebben we na veel en intensief overleg met elkaar maar ook met doktoren en hulpverleners besloten dat we zo snel mogelijk terug moeten naar Nederland.

En dan begint het, de roller coaster. Eerst een gesprek met onze dochter en schoonzoon over de pony's en hun toekomst. Zoiets is al ongelooflijk zwaar en emotioneel en niet in de laatste plaats vanwege de redenen waarom we keuzes moeten maken. Dan een makelaar bellen, die staat dan een paar dagen later op de stoep,weloverwogen besluiten we, Ja we gaan verkopen, we gaan terug naar Nederland. Om de volgende dag wakker te worden met twijfel, gaan we het echt doen, doen we het wel goed, is het wel verstandig. Nog maar een keer praten en alle opties nog eens door spreken, ja het moet, zo kan het niet.

Ondertussen zijn we bijna een week verder en alles is in gang gezet. De makelaar, de fotograaf en de architect, alle afspraken zijn gemaakt.

We hadden in april een elektrische rolstoel aangevraagd en het sanitätshaus heeft al twee keer een verkeerd model voor ons klaar gehad. Om ze uit hun lijden te verlossen heeft Wendy het nu maar afgezegd want waarschijnlijk gaan ze het niet redden voordat wij ons huis verkocht hebben. Natuurlijk kwamen ze nu met het bericht dat ze hem komende week hadden willen leveren, te laat.

Ook hadden we een aanvraag om de badkamer aan te passen maar ook dat blazen we af. We waren al eerder van plan om dat niet door te laten gaan, maar nu dus definitief. De aannemer die hiervoor een offerte had gemaakt is van mening dat het aanpassen van de badkamer ongeveer 2,5 week gaat duren. En dat voor een badkamer van nauwelijks 2x2 meter, maar het belangrijkste is hoe moeten wij dat doen? Ruim 2,5 week zonder badkamer of toilet, ‘s nachts een keer of twee naar buiten om mijn stoma te legen, dan komen we niet meer aan slapen toe.

Al met al is het een rare situatie maar langzaam krijgt het wel vorm, als we ons huis verkopen zullen we in Nederland iets kleiner moeten zoeken. Maar nu duidelijk is dat wij één shetlandpony mee gaan nemen moeten we wel een beetje ruimte voor hem hebben. Daarom kijken we nu toch naar huizen aan de rand van een dorp. Het huis moet beneden een badkamer en een slaapkamer hebben en dan het liefst met een overkapping waar we een ren van kunnen maken voor de Ragdolls. Een schuur of garage waar ik mijn gereedschap kwijt kan zou ook mooi zijn. Ik denk niet dat ik nog veel van mijn gereedschap ga gebruiken, maar veel is van mijn vader geweest en dat blijft in de familie daar ben ik zuinig op.

Geloof me, we zijn blij als dit hele gedoe voorbij is en we weer in Nederland wonen. Dan kunnen we de zorg gaan regelen, hulpmiddelen, verzekeringen, belastingdienst, huisarts, tandarts, auto, de gemeente en de rest van de instanties. De auto en de boodschappen zullen voor ons weliswaar duurder worden maar het internet, de zorg, afspraken bij specialisten en artsen en de bank zullen vele malen sneller zijn, dat is ongekende luxe waar we echt naar uitkijken.

De kortere reistijden naar het revalidatiecentrum en ziekenhuis zijn een echt geschenk, heerlijk. Het stroomlijnen van de zorg zoals het contact tussen de huisarts, revalidatiearts en maatschappelijk werkster lijkt me een must. Maar ook als het mis gaat, zoals wanneer ik een longontsteking krijg als gevolg van bijvoorbeeld verslikken, dan kan ik in een Nederlands ziekenhuis terecht. En ga ik ademondersteuning nodig krijgen, dan kan het thuis ingesteld worden. En als laatste kan ik over mijn eigen einde overleggen met een huisarts, maar dat duurt hopelijk nog heel lang voordat ik daar gebruik van ga maken.

[tot de volgende]