In wat voor wereld leven we? Het lijkt soms wel of ik in een aflevering van banana split ben beland, maar er komt niemand lachend om de hoek, is dit echt?

Van de week ging ik naar onze nieuwe huisarts, kennis maken en even een nieuwe aanvraag voor de nog altijd niet geleverde elektrische rolstoel. Wendy parkeerde de auto achter het gebouw. Vervolgens zetten we de opvouwbare elektrische rolstoel achter de auto en gingen we richting huisarts. Ik reed met de rolstoel over de parkeerplaats, tussen de fietsenstalling door, in de lift, door de wachtruimte bij de huisarts naar binnen. Als eerste begint ze “oh ja u heeft MS” Nee ik heb PLS, na veel gezucht zegt ze, “ staat niet in de lijst op de pc, dan maar ALS”.

De rolstoel, ik moet weten of u daar mee kunt rijden.
Ik ben net hier naar toe gereden , let op, en ik rijd demonstratief een rondje door de behandelkamer. Even is het stil en vervolgens vraagt de arts “ is dat een elektrische rolstoel dan?” Nee, een UFO nou goed..
Ja maar ik heb ook een verklaring van een neuroloog nodig dat u dat kunt. P.S. bent u eenzijdig verlamt? Waar komt die vraag nu weer vandaan, luistert of leest hier wel eens iemand…..
Op norse toon werd ons medegedeeld dat ze een Duitse verklaring moet hebben waarin staat dat ik een speciale elektrische rolstoel nodig heb en dat ik hem kan besturen.
Wat wil nu het geval, de neuroloog in het UMCU waar ik de diagnose kreeg is Duits, en heeft ons aangeboden te helpen bij problemen. Hier wordt het contrast tussen de Duitse en de Nederlandse gezondheidszorg mega groot.

Eenmaal thuis heb ik een E-mail naar de neuroloog in het UMCU gestuurd met een korte uitleg van het probleem en de vraag of ze ons wil en kan helpen. Tot onze vreugde maar ook enigszins verbazing ging korte tijd later de telefoon. Deze super neuroloog hoorde het verhaal aan en heeft ‘s middags onze huisarts gebeld. Later belde ze terug en zei dat ze het allemaal voor ons gaat regelen, dat is toch ongekend. Nederland voelt niet alleen als thuis, maar door de hulp en ondersteuning die we tot dusver krijgen is Nederland meer dan een warm bad.

Nu wachten we in spanning af tot de huisarts de brief uit Nederland heeft gekregen, post uit Groningen (80km) doet er vaak ruim 14 dagen over dus het kan nog even duren.

Wat ook eindelijk geregeld is, is de Schwerbehindertenausweis, dat is een formulier waarop staat welke hulp je nodig hebt, de aanvraag heeft in totaal 9 maanden geduurd. In Duitsland gaat dat via een soort punten systeem, voor ieder probleem krijg je een aantal punten waaraan dan weer hulp of bijvoorbeeld kortingen verbonden zijn. Zo kom ik nu met o.a. verlamde voetheffers, stoma, hartproblemen, en een Motorneuronziekte aan de 180 punten. Nu kan ik bijvoorbeeld een invalide parkeerkaart aanvragen en vrijstelling voor de motorrijtuigenbelasting. Wendy had door de MS al vrijstelling van motorrijtuigenbelasting en een parkeerkaart maar even als voorbeeld. Dit heeft dan overigens weer niets te maken met de aanvraag voor een rolstoel..

We hebben gisteren ook een andere auto gekocht, een vriend van ons kwam met een Peugeot Partner Tepee van 2010. Daar kunnen we de rolstoel gemakkelijker in vervoeren terwijl ook onze hond Meadow (Amerikaanse Akita) nog mee kan. Maandag wordt hij omgemeld zoals dat heet en krijgen we onze eigen nummerborden er op. Deze keer hebben we om de letters FY en de getallen 333 gevraagd, we zijn heel benieuwd of dat nog vrij is. Dus zie je een Peugeot rijden met een Duits kenteken met de cijfer combinatie 333 dan is de kans aanwezig dat wij het zijn.

Ook het op naam zetten van een auto is weer typisch zo een geval van “zitten we in banana split?”. Het systeem is de laatste jaren namelijk gewijzigd, vroeger moest je het formulier van de TÜV keuring bij je hebben maar tegenwoordig is dat een stempel op het kentekenbewijs. Ze kunnen het tegenwoordig in een Centraal Computer Systeem opzoeken, wat een techniek. Volgens de verzekeringsagent die het allemaal voor ons regelt, is het nu maar net de vraag wie je helpt. Is het iemand die het oude systeem hanteert of het nieuwe….

Wij laten dat meestal door de verzekeringsagent regelen omdat het echt hopeloos is (was) om het zelf te doen. Vroeger hebben we dat één keer zelf ondernomen, je moest een nummertje trekken en in de wachtruimte gaan zitten, we hebben daar een uur of drie gezeten.

In het begin had ik niet door hoe dat hier werkt, ik kon mij niet voorstellen dat je als een zombie in een wachtruimte plaats neemt en wacht tot er iemand om de hoek van de deur kijkt om te zien of er iemand in de wachtruimte zit. Zo moest ik een keer naar de strassenverkehrsamt voor mijn rijbewijs, ik had een papier waarop een kamernummer stond, alsof ik in een luguber hotel moest zijn. Ik liep door verschillende gangen op zoek naar de juiste deur. Overal langs de muur zaten zwijgende mensen op stoeltjes elkaars blikken te ontwijken. Vroeger speelde ik wel eens Wolf3D op de PC en daar deed het me een beetje aan denken. Ik kom bij de juiste deur, klop even en loop door, naar een persoon die vroeg wat ik kwam doen. Alles werd geregeld en ik ga weer naar buiten, achteraf had ik me bij de zwijgende menigte aan moeten sluiten, weet ik veel. Maar ook in het kantoortje bleek nergens uit dat ze wisten dat er nog zoveel wachtende waren, wat een wereld.

[tot de volgende]