De druppel,

We wonen nu 17 jaar net over de grens in Duitsland. We hebben een prachtig stekkie, bijna een halve hectare grond en een hele grote schuur. Aan de rand van het dorp midden tussen het maïs, uniek.

Maar eerst kreeg Wendy de diagnose MS en later reuma en vorig jaar kreeg ik de diagnose PLS. Ik had al een stoma en dat vind ik eigenlijk wel genoeg maar dit kan er ook nog wel bij. Kunnen we samen doen met onze sclerose..

Maar goed, de afspraken hier in Duitsland bij artsen is schrikbarend. Wachttijden van 1 tot 2 jaar voor een bezoek aan een oogarts is heel normaal. 4 uur in de wachtkamer terwijl je een afspraak hebt, heel normaal. Een huisarts die Covid ontkent en geen maatregelen neemt, heel normaal.

Gelukkig kunnen wij gebruikmaken van de Nederlandse gezondheidszorg omdat we daar verzekerd zijn. Alleen voor hulpmiddelen en de taxi zijn we afhankelijk van de Duitsers. Nou gaat het al mis met het regelen van de elektrische rolstoel waar ik in mijn vorige blog over schreef. Daarom moet ik met mijn handige kleine scootmobiel naar het ziekenhuis in Groningen. En omdat dat een beetje ver is met een scootmobiel krijgen we de taxirit vergoed van de verzekering.

Zo'n twee weken geleden hebben we de taxi voor vandaag naar Groningen geregeld. Ze zijn zelfs al even langs geweest om te kijken of de scootmobiel in de taxi past. Vandaag was het zover, vroeg opgestaan omdat Wendy de paarden nog even moest verzorgen. Alles klaar, gegeten, wc geweest en alle papieren in de tas. Het is ongeveer een uur rijden naar het UMCG en ik heb de eerste van de drie afspraken om 13:00 u. Daarom had Wendy gevraagd of ze om 11:30 hier willen zijn. Want je moet nog even zoeken en naar het toilet etc. je kent het wel.

Rond 11:30 zitten we buiten klaar om in de taxi te stappen, maar om 12:00 uur zitten we nog altijd bij de voordeur. Wendy naar Groningen gebeld om te ,zeggen dat het later wordt want de taxi die we inmiddels al 2x gebeld hebben, zeggen steeds nog 10 minuten. Als het dan 12:20 is zijn we maar weer naar binnen gegaan. Ruim 50 wachten naast de voordeur. Nog 1 telefoontje naar de taxi, laat maar zitten…. Kunt u dan niet 1 van de 3 afspraken afzeggen? Nee want het zijn drie opeenvolgende afspraken in het beademingscentrum, sukkel.

Groningen had gelukkig alle begrip en we krijgen een nieuwe afspraak. Wat een Jutland, ik snap helemaal waarom en hoe de tweede wereld oorlog is ontstaan, gefaciliteerd en verloren. De woorden mentaliteit en empathie zijn in het Duits nog niet uitgevonden. In plaats daarvan vullen ze de lege gaten met scheiße.
Nee ik pas hier gewoon niet, ik wil naar huis…

Maar wat belemmert ons nou zo dat we helemaal vast zitten tussen aan de ene kant een Säniteitshaus met de hakken in het zand gerund door een stel slome duikelaars. Een verzekering die wel snel werkt maar dan toch op z’n snelst een paar weken doet over één beslissing en een brief. Een taxibedrijf die geen rekening houdt met de afspraken. En dan nog het probleem dat wanneer de elektrische rolstoel uiteindelijk geleverd wordt, dan kunnen wij die niet zelf vervoeren. Een gewone rolstoel kan ik zelf niet meer voortbewegen en ik heb een verstelbare rugleuning en hoofdsteun nodig om het langer dan 10 à 15 minuten in vol te houden.

Vanmiddag zat ik buiten in de zon en dacht, wat kost de elektrische rolstoel die ik zou krijgen nou eigenlijk tweede hands? Want het voorstel van het Säniteitshaus om een oude op te knappen was afgewezen door de verzekering omdat de onkosten hoger waren dan de waarde van de rolstoel. Dus ik eens op de bekende tweedehands websites gekeken of dat er is, zo’n rolstoel maar dan gebruikt. Inderdaad het is er wel, maar dat kost tussen de 400 en 1000 euro en dan is alles er aan kapot en versleten en waarschijnlijk is mozes er nog mee de berg op gereden.

Tot mijn grote ergernis besloot de spellingscontrole van mijn telefoon het woord opvouwbaar tussen de woorden elektrische en rolstoel te zetten en het is voor mij verdomd lastig om dat te wissen dus ik liet het staan. En wat ik toen zag maakte mijn dag helemaal goed, een nieuwe elektrische opvouwbare rolstoel met hoofdsteun en verstelbare rugleuning voor een schappelijke prijs en 12 maanden garantie.

DAT IS HET, ik wist helemaal niet dat zoiets ook bestond! Hij wordt binnen een week geleverd en dan kan ik na jaren eindelijk weer eens mee boodschappen doen. We zijn niet afhankelijk van een taxi en ik kan zelf mijn ID kaart verlengen in Winschoten. Ik met Wendy overlegd en we hebben hem gelijk besteld de “VEVOR Elektrische Rolstoel”. Dikke vinger naar iedereen die onze vrijheid belemmert, heerlijk! Al dat wachten en die onwelwillende figuren in beweging zien te houden vreet energie, nu we het heft in eigen hand hebben genomen komt de energie weer terug. Een week wachten dat lukt me nog wel, eindelijk een positieve wending, we hebben het heft weer in eigen hand genomen en het voelt goed.

Wendy vroeg me “ waar wil je het eerste naar toe?” ik zeg “een rondje door de bouwmarkt” en even winkelen samen met Wendy, dat hebben we al jaren niet meer kunnen doen.

Je leeft maar 1x en het is toevallig net nu, zou mijn vader zeggen. Precies daarom is het zonde van de tijd om mij te laten belemmeren in het leven door “een cilindervormig, vaak bontgevoerd kledingaccessoire waarin handen worden gestoken om warm te blijven”.

[tot de volgende]