1e keer met de Taxi,
Afgelopen donderdag was het zover, voor het eerst met een rolstoel taxi naar Groningen. Ik had een afspraak in het revalidatiecentrum bij orthopedie. Wendy vindt het zwaar om naar Groningen heen en terug te rijden en was dan ook heel blij dat we met de taxi konden.
Ik zelf vind autorijden hartstikke leuk maar dat gaat helaas niet meer. Zitten in een gewone rolstoel is te zwaar geworden, en die kan ik zelf ook niet meer voort bewegen. Daarom ben ik nu aangewezen op mijn scootmobiel en misschien krijg ik dit jaar nog een elektrische rolstoel.. Daarom moeten we nu met de rolstoeltaxi want die elektrische apparaten passen niet in onze Toyota.
Helaas zit onze oude Toyota vele malen beter dan de VW caddy taxi. Ik was al helemaal kapot van alleen de heenreis. Ik dankte God op mijn blote knieën toen ik lekker op de scootmobiel plaats kon nemen.
De bedoeling was om samen met orthopedie te proberen door middel van hulpmiddelen het lopen iets gemakkelijker te maken. Maar helaas ben ik sinds het vorige bezoek aan de revalidatiearts al weer zover achteruit gegaan dat het voor die 20 meter die ik nu nog kan lopen geen zin meer heeft. De volgende keer moet ik waarschijnlijk naar het beademingscentrum in Groningen om mij te oriënteren c.q. voorbereiden op eventuele hulp bij het ademen.
Maar goed, na een lekker kopje koffie gingen we weer met de taxi terug. Op zich nog een hele uitdaging omdat de oude navigatie van de Roemeense chauffeur geen idee had van de nieuwe wegen om en door Groningen. Gelukkig was Wendy zo scherp dat ze de rol van de navigatie heeft overgenomen om ons toch nog dezelfde dag weer thuis te krijgen. Voor Wendy was het heerlijk maar voor mij een horrorfilm. Ik had behoorlijk pijn in mijn nek, hoofd en schouders en was de rest van de dag uitgeschakeld. Onderweg heb ik nog geprobeerd af en toe iets te zeggen maar met een storende radio en een navigatie op de achtergrond kon niemand mij verstaan.
En wat zoiets dan kost, daar sla je als gewone simpele ziel helemaal stijl van achterover. Een enkele reis van 85 km met een VW caddy € 211,=. Dit grapje koste in totaal € 422,= en als alles goed is moeten wij alleen de € 20,= eigen bijdrage betalen.
Toen we eenmaal thuis waren bleek inmiddels de post ook te zijn geweest. Die had de brief in brievenbus gedaan waar de afspraak in stond waar we zojuist geweest waren. In totaal had de brief over dezelfde afstand die wij op een donderdag middag twee keer hadden afgelegd 9 dagen gedaan. Terwijl als je ga lopen dan duurt de reis 16 uur en 15 minuten. Daarom zeggen wij altijd DHL Duurt Heel Lang.
Het valt zwaar om langzaam maar zeker alles aan anderen over te moeten laten. Ik had graag zelf even heen en weer naar Groningen gereden. Nu hebben we besloten om zelf een rolstoel auto te kopen. Maar ook dat moet ik aan anderen over laten. Wat ook betekent dat ze mee willen beslissen. Ik heb ruim 40 jaar zelf mijn auto's gekocht en nu gaan anderen mij vertellen wat wel en niet verstandig is, maar ja er zit niets anders op. Als je niet goed meer kunt bewegen en praten en de gewone dagelijkse dingen zwaar gaan worden, dan wordt het steeds moeizamer om je mening te uiten en te laten gelden.
Natuurlijk kon ik de afgelopen jaren steeds minder en alles werd steeds zwaarder. Maar ik deed al die tijd zoveel mogelijk zelf en daar was ik tevreden mee. Ik ben niet veeleisend en hecht weinig waarde aan materiële zaken, ik ben een tevreden mens en blij met wat ik heb. En als er iets stuk gaat, kon ik het 9 van de 10 keer zelf repareren. Nu moet ik alles gaan vragen, als er iets stuk gaat of ik wil ergens heen en zelfs als ik iets wil kopen dat opgehaald moet worden of als er een tak afgezaagd moet worden. Gelukkig bestaat er online shoppen en hebben we een goeie tuinman.
Ik wil mijn huidige situatie graag accepteren zoals het is, rust en genieten van iedere dag. Maar we moeten nu een andere auto, badkamer, huis, elektrische rolstoel, etc. En ondertussen gaan instanties zo vlug als dikke stront door een trechter. Daarom zie ik wel een beetje op tegen de toekomst, niet omdat ik steeds minder kan, maar omdat er nog zoveel moet, en dan het liefst op mijn manier. Ik denk dat het voor veel mensen geldt die door een lichamelijke beperkingen afhankelijk zijn gaan worden van anderen. Je hebt je hele leven van alles geleerd en levenservaring opgedaan en fouten gemaakt. En dan komen er mensen je advies geven met minder en/of andere ervaringen, dat is best wel wennen. Daarom ben ik heel blij met professionele hulp zoals in een revalidatiecentrum. Waar je een objectief advies krijgt en waar je mee kunt overleggen zonder dat ze boos worden omdat je eigenwijs bent.
[tot de volgende]