Nieuwe rollator,

Niet te geloven, we hebben geïnvesteerd in het wagenpark, ik heb een nieuwe rollator! De oude was een door het gebruik buiten en in de schuur zo een aftands ding geworden dat Wendy het niet in huis wilde hebben, en gelijk heeft ze. Langzaam komt de tijd dichterbij dat ik af en toe ook binnen in huis een rollator nodig ga hebben. Vandaar dat we een speciale binnen rollator hebben gekocht, niet dat hij anders is dan andere maar deze moet netjes blijven voor in huis. Hij zit lekker en kan heel klein opgevouwen worden met een tas voor mijn tablet. Het enige probleem is dat we Meadow onze Amerikaanse Akita nog even moeten leren aan de kant te gaan maar dat komt best goed.

Mijn eerste rollator was zo’n blauw ziekenfonds geval met grijze bandjes en een dienblad boven de zitting en een mandje. Die was best zwaar en lastig om in de auto te tillen. Ik had toen een heuse Porsche 944 waar ik de rollator in moest zwiepen. Dan deed ik de achterklep open en ging met mijn achterwerk tegen de auto staan en zwiepte de rollator zo in één beweging in de achterbak. Helaas ging dat na een jaar mis en braken de wieltjes af tijdens de landing in de auto. Ik zal nooit vergeten wat de man van de thuiszorg vroeg toen ik hem bracht voor reparatie “heb je hem als steekwagen gebruikt? “.

Als je niet goed kunt lopen en je rijdt in een Porsche, ook al is het een goedkoper type dan zijn er altijd mensen die vreemd reageren. Zo reed ik een keer naar het postkantoor en bij aankomst zag ik dat er nog één parkeerplaats open was en wel een invalidenparkeerplaats. Ik had een invalidenparkeerkaart maar ik zette mijn auto net zo lief op een ander plaatsje zolang ik maar naar de plaats van bestemming kon lopen met mijn rollator.

Snel schoot ik met mijn auto de parkeerplaats op want hé ik loop dan wel langzaam maar rijden kon ik nog snel. In mijn ooghoek zag ik een bejaard stel aankomen sukkelen met hun auto en met een boze blik stopte ze achter me. Vervolgens parkeerde ze even verderop waarop de man met grote stappen mijn kant op kwam. Ik had even nodig om de parkeerkaart voor het raam te leggen en uit te stappen. Ik liep langs mijn auto terwijl ik mij vasthield aan de zijkant van de auto naar de kofferbak om mijn rollator te pakken. Al die tijd had de oudere man met een rood hoofd voor mijn auto gestaan tot ik met mijn rollator zijn kant op liep. En toen zei hij “oh je loop nog slechter als mijn vrouw” terwijl hij zijn woede inslikte, nou bedankt.

Vooroordelen is echt iets menselijks, als je met krukken loopt in de winter gaat iedereen ervan uit dat je met wintersport bent geweest. Maar loop je met een rollator dan heb je vast een ongeluk gehad. Zit je in een rolstoel dan gaat iedereen tegen degenen praten die je duwt, mits diegene een stap achteruit doet. Maar stap je in de winkel uit de rolstoel om iets te pakken wat hoog staat, dan zijn mensen verbaasd. Zo reed ik met mijn scootmobiel door het dorp nadat ik mijn lange haar (tot mijn schouders) verruild had voor een millimeter kapsel en gelijk gingen er geruchten over een chemo behandeling. Zelf maak ik mij er ook wel schuldig aan hoor, want ook ik vraag mij altijd af waarom oude mensen met een rollator de straat op moeten als het glad is of met slecht weer. Is dat omdat ze willen bewijzen dat ze het nog kunnen of juist niet en op die manier hulp vragen?

Maar ook artsen maken zich er schuldig aan, steevast krijg je de vraag van een neuroloog of je wel eens struikel. Maar als je bewust beweeg en niet struikel omdat je probeert te voorkomen dat je valt, wat voor conclusie trekt een neuroloog dan uit je antwoord? Maar ook met praten, als je rustig en beheerst maar langzaam probeer te praten en op tijd adem pauzes inlast zodat je zo lang mogelijk verstaanbaar blijft is dat dan A-typisch? Want eigenlijk zou je net zo snel als vroeger moeten proberen te praten waarbij je onverstaanbaar wordt en buiten adem raakt. Werkt dat met lopen ook zo? Je probeer zo snel mogelijk te lopen zoals vroeger en valt om de haverklap op je snuffert, dat is toch niet handig? Als je naar je lichaam luistert dan voel je vanzelf wat nog verantwoord is en te beheersen, als je vanaf daar begint ga je op een lekkere dag vanzelf wat sneller zonder te vallen.

Oh ja, de rollator, eigenlijk zijn het door het ontwerp suïcide hulpmiddelen. De voorwielen zitten dicht onder de handvaten waardoor ze levensgevaarlijk zijn. Wanneer je moe wordt en meer op de rollator gaat hangen gaat het gewicht steeds verder naar voren. Tot je dan tegen een randje, boomwortel of steentje rijdt en vervolgens duik je over de rollator met je tandjes op het trottoir. Maar ook als je van een drempel of stoepje af gaat dan zitten de handvatten niet meer achter of boven de voorwielen maar er voorbij. Als je dan je evenwicht verliest en leunt op de rollator ga je er ook overheen en dat levert vooral bij oudere lelijke verwondingen op.

Zitten kun je er wel veilig op want de achterwielen zitten ver achter de handvatten zodat hij wanneer je achterstevoren tussen de rollator staat wel stabiel is, raar toch? Misschien gebruik ik de rollator gewoon verkeerd en moet ik hem achter mij aan slepen want dan is zo een ding veel stabieler en ik hoef, wanneer ik val niet ook nog eens over de rollator heen te duiken maar val gewoon rechtstreeks met mijn gok op het asfalt… Ja ja ik weet het: je moet tussen de voor- en achterwielen in het midden blijven lopen, dat is de meest stabiele positie. Maar er komt een moment dat je benen niet meer willen en je gaat ongemerkt meer op de handvatten steunen, je buigt steeds verder voorover en je gewicht komt voorbij de voorwielen en hup daar ga je. En het gebeurt heus niet alleen bij oude mensen want mijn dochter gebruikte een rollator om te leren rolschaatsen en die heeft ook weleens een duikvlucht gemaakt. Eigenlijk zou er nog eens naar het ontwerp gekeken moeten worden en niet zomaar klakkeloos na apen.

[tot de volgende]